Nie ma to jak babeczkowe przyjęcie, które zaczyna się w środy o 20.
Starcie babeczek tylko na kanale Food TV.
Cięcie. Dobrze, jeszcze tylko parę zwiastunów.
Zrób to z większą werwą.
Włóż w to trochę energii.
- Jasne, Lawrence. Więcej werwy. - Dobra.
Nie pytaj, co babeczki zrobią dla ciebie, ale co ty zrobisz dla nich.
Nowe odcinki Starcia babeczek w środy o 20 tylko na kanale Food TV.
Jezu, kto to pisał?
Ja. Jakiś problem?
Nie.
Czytaj cholerne kwestie.
Uwaga, PTSD. Pyszne Takie Słodkie Delicje!
Odpada. To obraźliwe.
Wybacz, że chciałem wesprzeć nasze oddziały.
Zostało nam 20 do nakręcenia. Musimy zmienić oświetlenie.
- Te się nie nadadzą? - Nie.
- Jezu. Dobra. - Szef Jeff chce z tobą pogadać.
- Cześć, Dev. Masz tu jakieś okruchy. - Dzięki.
Nie chcemy pokazywać okruchów w HD.
Masz bardzo ładną cerę. Ma taki kawowy odcień.
Kawowy odcień? Dzięki. Zwykle słyszę „brązowy”.
W porządku? Dzięki. Cześć, Jeff!
- Co tam? - Jak się masz?
- Dobrze. - Miło cię widzieć.
Kto to, kurwa, jest?
Lisa, makijażystka.
Niezła. Ma kogoś? Umów się z nią.
- Po co ze mną gadasz? - To się nie uda.
Zwariowałeś. Bierz się za nią.
Zbliżamy się do końca sezonu.
Chciałem sprawdzić, jak samopoczucie.
Dobrze. Pracujemy sobie. Zadowolony?
Ja? Przepełnia mnie radość.
Mam ci coś ważnego do powiedzenia.
Kierownictwo jest zadowolone. Jesteś świetnym kapitanem tego statku.
Twoje notowania utrzymują się na tym świetnym poziomie.
Nie wierzę, że ci to powiem.
Chcą z tobą podpisać kontrakt na siedem sezonów.
Siedem sezonów?
Tak jest!
- Super. - Gratuluję. Chodź no tu.
- Szaleństwo. - Zaniemówiłeś. Rozumiem cię.
Też tak miałem, gdy zaproponowali mi pierwszą umowę.
To niesamowita wiadomość.
Piękny dzień. Jadę na truskawki z rodziną.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Jebany gangster. - Dzięki.
Dev.
Okazuje się, że stacja nalega na zwiastun z PTSD.
- Nakręcimy jeszcze raz? - Jesteś pewny?
Masz rację. Nalegają, żeby go nie kręcić.
- Musimy popracować nad komunikacją. - My?
Tak, my, skubańcu. Do tanga trzeba dwojga.
Co jest, kurwa? Ogłuchłeś, koleś?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIA
A więc...
chciałem pogadać o Starciu babeczek.
Jestem zaszczycony.
To niesamowite, że chcecie mnie zatrudnić na kolejnych siedem sezonów.
To niesłychana okazja, ale...
to chyba nie dla mnie.
Co chcesz przez to powiedzieć? Rezygnujesz?
Chodzi o to,
że nie zależy mi jakoś specjalnie na tym programie.
Siedem sezonów to długi czas.
Byłoby nie w porządku wobec żadnego z nas,
gdybym robił coś, nie wkładając w to serca.
Rozumiesz?
Mam nadzieję, że nie wkurzyłem ciebie ani stacji.
Żartujesz sobie?
Jaja sobie, kurwa, robisz?
Niech to, ty to masz tupet. Facet z zasadami! To lubię!
- Poważnie? - Jasne.
- Myślałem, że mnie znienawidzisz. - Porąbało cię? Daj spokój.
Większość zgarnęłaby kasę. Ale nie ty. Przyszedłeś tu,
wyłożyłeś jaja na mój piękny, mahoniowy stół.
„Nie jestem zainteresowany”.
Jestem zły, że wyłożyłeś jaja na mój stół.
Mam w chuj roboty. Możesz zabrać te jaja?
- Już zabieram. - Dzięki.
Jebać to. Chodźmy coś zjeść.
- Zabierz mnie do tej hinduskiej knajpy. - W drogę.
- Zajebista ryba. - Prawda?
Poznałeś Indie od strony kuchni?
Dawno tam nie byłem.
Serio?
Ciekawe.
Pojechałeś odkrywać włoskie smaki, ale nie poznałeś jeszcze własnych korzeni.
Wiesz, o czym myślałem? We Włoszech mieszkałem
w małym mieście, poznałem miejscowych, uczyłem się gotować od włoskiej babci.
Świetnie się bawiłem. Chciałbym zrobić to samo w Indiach.
Albo gdziekolwiek. Taki program powinienem prowadzić.
A gdybym poprowadził program podróżniczy? Swoją wersję Stołu Jeffa.
Mówisz poważnie? Byłoby ekstra, ale...
to duża inwestycja, a ty jesteś nową twarzą.
Nie mogę ci dać programu podróżniczego.
Rozumiem.
Wiem, że Starcie babeczek to nie szczyt marzeń.
Ale pniesz się do góry.
Po co od razu zeskakiwać? Chcę cię zatrzymać w stacji.
Szczerze mówiąc, świat jedzenia jest jednorodny.
Popatrz na prowadzących. Gdybyśmy byli składnikami,
bylibyśmy mąką, solą i cukrem. Wszyscy biali.
Prześpij się z tym, dobrze?
- Jasne. - Dzięki.
- Jestem tu jedynym białym. - Dlatego jest tak dobrze.
Nie mów innym białym o tym miejscu, bo się zepsuje.
Co robiłeś wieczorem?
Zjadłem z kimś kolację. Było miło.
Z kim?
Z pewną kobietą.
To była randka?
Mógłbym tak to ująć.
Jak poszło?
Możesz ze mną o tym porozmawiać, tato.
Poszło bardzo dobrze.
To świetnie.
Cieszę się, że chodzisz na randki.
Opowiedz mi o niej.
Nazywa się Linda. Jest Koreanką.
Pracuje w sklepie z zaopatrzeniem medycznym.
Wspaniale gotuje.
Ma ładne oczy i włosy.
To zawsze plus. Brzmi obiecująco.
Tak, jest jednak druga kobieta.
Spotykasz się z dwiema?
Tak.
Nazywa się Ellen i jest księgową.
Jej pies wabi się Coco.
Uwielbiam go.
Lubię się z nim bawić.
Ellen też brzmi świetnie.
Jestem bardzo zadowolony,
a jednocześnie to niezła zagwozdka.
Lubię obie te kobiety, ale muszę wybrać jedną.
Co o tym sądzisz?
Trudno mi za ciebie decydować.
Zastanowiłbym się, na której bardziej mi zależy.
Z kim wolałbym spędzić dzień, kiedy budzę się rano.
To dobry sposób, by rozwiązać problem.
Natychmiast zerwę z Lindą.
Chciałbym z tobą porozmawiać.
Oczywiście. O czym?
Wspaniale pachnie. Co to?
To yukgaejang.
Gulasz z wołowiną i kimchi.
Cały dzień gotowałam. Posmakuje ci.
Wyśmienita kompozycja smaków.
Jest jeszcze wiele dań, które chciałabym ci ugotować.
- To ważna informacja. - O czym chciałeś porozmawiać?
Niedaleko mojego domu powstała nowa kawiarnia.
Przecież nie pijesz kawy.
Nie, ale to fascynujące.
Miasto stale się zmienia.
To prawda.
Bardzo mi smakuje.
Jak tam teleturniej?
W porządku. Dostałem szalone wieści.
Chcą mnie zatrudnić na siedem sezonów. Nie wiem, czy tyle wytrzymam.
To dobra praca. Nie narobisz się.
Nie wiem, za co ci płacą. Sam mógłbym być prowadzącym.
Zwycięską babeczką zostaje...
smaczna babeczka upieczona przez białą panią.
Tak właśnie wygląda moja praca.
Dopiero zacząłeś.
Już chcesz zrezygnować?
Jesteś lekarzem. Pomagasz ludziom. Starcie babeczek jest do dupy.
Moja praca też jest do dupy.
Pokażę ci, co robię podczas obchodu.
Muszę iść do domu.
Proszę. Pooglądasz staruszka w akcji.
Będzie jak w Chirurgach,
ale tym razem ze mną. Będę McDreamy.
Jezu, dobrze już. Ja będę McSteamy.
Co to?
SpongeBob. Połknął go jeden facet. Wyciągnąłem mu go z żołądka dziś rano.
- Czemu go zatrzymałeś? - Dołączę go do mojej kolekcji.
To wszystko wyjąłeś ludziom z żołądków?
- Tak. - Obleśne.
Za każdym kryje się jakaś historia.
Tego facet połknął przez przypadek.
Tego połknęła kobieta.
A tego...
- Ktoś połknął? - Tak jest.
- Nie chcą ich odzyskać? - Mówię, że wyrzuciłem.
To obrączka?
Powinienem był oddać.
Doktorze, nagły przypadek. Obce ciało.
Dziękuję.
Jasny gwint!
- Nie wygląda dobrze. - Co się stało?
Facet wsadził sobie szczoteczkę w tyłek. Zaklinowała się, a ja muszę ją wyciągnąć.
Gorzej niż w Starciu babeczek. Po co ją sobie wsadził?
Żona wyjechała w delegację, a jemu się zachciało.
- Doktorze, to żona Donalda, Carol. - Witaj, Carol.
Czy wszystko w porządku? Co się stało? Miał zawał?
Nie, wsadził sobie szczoteczkę elektryczną w tyłek.
Co? Nie wiedziałam, że ma szczoteczkę elektryczną.
Nie to jest tu zaskakujące.
- Kto to? - Mój syn.
Chce pani zobaczyć szczoteczkę?
Widzi pani?
Cholera! Głęboko ją wsadził.
Powinien tu być?
Raczej nie. Wiele rzeczy kończy tam, gdzie nie powinno się znaleźć.
Wybacz, Carol.
Będzie dobrze. Wydostanę ją tą czy inną drogą.
- Będę w poczekalni. - Dobrze.
Świetnie się bawiłem, oglądając cię w pracy.
Muszę lecieć.
- Dodasz ją do swojej kolekcji? - Nie.
Zwracam im to, co wyciągnę z tyłka.
Słusznie.
Jak poszło z Lindą? Ciężko przyjęła rozstanie?
Próbowałem z nią zerwać,
ale ugotowała mi fantastyczny gulasz.
Był tak dobry, że nie dałem rady.
Chyba zerwę z Ellen. Co sądzisz?
Nie wiem. Ciężko mi wyrokować.
Może gdybym spróbował gulaszu. Zostało coś?
Tak, ale obudziłem się w środku nocy i musiałem coś przegryźć.
Zjadłem gulasz.
Domyśliłem się.
Muszę zerwać z Ellen.
Arkusze obliczeniowe leżały w jacuzzi.
To był najdziwniejszy audyt, jaki przeprowadziłam.
Ciekawa historia.
Musimy porozmawiać.
- Jasne. O czym? - Kto tu przyszedł?
- Cześć, Coco, chodź do mnie. - Coco.
- Daj buziaczka, psinko. - Pocałuj Petera.
Sama pocałuję Petera.
- Jesteś dobrym pieskiem. - Tak.
Wystarczy buziaczków, Coco. Idź sobie.
Zostań, Coco.
Plan wygląda dobrze. Wszystko w porządku?
- Złe wieści. Lance Burton, magik, odpadł. - Dlaczego?
Jest na emeryturze. Zaklepałem nie tego Lance'a Burtona,
a dealera samochodów Kia z Baltimore.
Jak mogę pomóc?
Choć nie miałem dużo czasu, znalazłem zastępstwo.
Wspaniały Kenny.
- Zawodowiec. - Za pozwoleniem,
muszę użyć chusteczki.
Co my tu mamy?
- Boże! - Nasz stary przyjaciel, trójka karo.
Niech mnie! Jak on to robi?
Jestem Dev, prowadzący. Dzięki, że zgodziłeś się sędziować.
Nie ma sprawy. Dziękuję za prezent.
Babeczki. Pewnie się nie spodziewałeś.
Jak tam życie magika?
Świetnie. W pracy się układa.
Dostałem angaż w kasynie.
W Las Vegas?
Nie, w małym miasteczku w Connecticut. Od lat nie byłem w Vegas.
Pokazać ci sztuczkę, którą wykonam w programie?
- Jasne. - Proszę. Wybierz kartę.
Dobrze.
- Odłóż z powrotem. - Dobrze.
I...
Pokażę ci teraz... Mam tu mały samochodzik.
Malutki. To magiczny samochodzik.
Ten samochodzik jest...
Jebać to! To gówno warte!
Boże.
To część sztuczki?
Posłuchaj.
Nie wyjdę tam. Za bardzo się denerwuję.
Nigdy nie byłem w telewizji. Nie chcę tego robić.
I tak byłem waszym 15. wyborem.
Nieprawda.
To słowa producenta. Był zdesperowany.
Przykro mi, nie powinien tak mówić.
Sprawdzisz, czy mogę się wykręcić?
Nie.
Muszę usiąść i zastanowić się nad największym złudzeniem. Nad sobą.
Sam na to wpadłeś?
Nie, żona wykrzyczała mi to podczas kłótni lata temu.
Ostatnio często do tego wraca.
Z Ellen też nie zerwałeś?
Tak bardzo lubię się bawić z Coco.
To taki figlarny zwierzak.
- Co z Lindą? - Będę spotykał się z obiema.
Rozmawiałem z nimi, nie mają nic przeciwko.
Peter Chang to jest gość. Obraca dwie ślicznotki naraz. Brawo!
Dziękuję, Arnoldzie.
Zdradź mi swój sekret, wuju Pete.
Ludzie w moim wieku często czują się samotni,
dlatego godzą się na układy, które nie są idealne,
w zamian za chwilowe towarzystwo.
Myślałem, że powiesz coś zabawniejszego.
Co się dzieje, Kenny?
Pakuję swoje rzeczy i zbieram się.
Wybacz, że wystawiam cię w ostatniej chwili.
Tak będzie lepiej dla nas obu.
Dla nas obu?
Pakujesz kwiatki i chusteczki i znikasz.
Od jakiegoś czasu nie czuję się zbyt wspaniały.
Nie wierzę. Wiesz, co widziałem wcześniej?
Widziałem, jak robisz sztuczki za kulisami.
Ludzie śmiali się jak dzieci.
Widziałeś to?
- Tak. - Było miło.
- Prawda? - Tak.
Zapomnij więc o kamerach i skup się na widowni.
Siedzą tam ludzie.
Chcą się pośmiać, spędzić miło czas i zobaczyć magię.
- Możesz im to dać. - Racja.
- Jesteś Wspaniałym Kennym. - Jestem Wspaniałym Kennym.
- Jesteś Wspaniałym Kennym! - Jestem Wspaniałym Kennym!
- Zrobisz to? - Tak.
- Brawo. - To było świetne.
Wiesz co? Wygląda na to, że nie tylko ja znam się na magii.
Właśnie na to wpadłeś?
Nie, mówiłem tak do żony lata temu,
zanim się między nami popsuło.
STARCIE BABECZEK
Podpisałeś kartę i odłożyłeś do talii?
- Tak jest. - Sprawdź kieszeń marynarki.
No nie gadaj.
O Boże, jest tu!
Wspaniały Kenny, rywalizacja zakończona.
Pora na starcie babeczek.
Przygotowałeś dla nas specjalną próbę smaku, czy tak?
Próbowałem babeczek za kulisami
i chciałbym ogłosić zwycięzcę za pomocą ostatniej sztuczki.
Co wy na to?
- Tak. - Głośniej.
To wersja gry „trzy kubki” z babeczkami.
Włożę finałowe babeczki pod kubki.
Pod trzecim kubkiem umieszczę ostry szpikulec.
Dev, upewnij się, czy jest ostry.
Jest ostry.
W porząsiu. Przykryję go.
Ze wspaniałą szybkością poprzestawiam teraz kubki.
Dobrze.
Teraz rozgniotę babeczkę, która nie wygrała.
- Gotowi? - Tak!
Chcę usłyszeć: „Zgnieć kubek, Wspaniały Kenny!”.
Zgnieć kubek, Wspaniały Kenny!
Jeszcze raz. Zgnieć kubek, Wspaniały Kenny!
Raz...
dwa...
trzy.
O Boże!
Mój Boże! Wszystko w porządku?
Mówiłem, że nie dam rady. Po co mnie zachęcałeś?
Lawrence! Dzwoń po pogotowie!
Kto wygrał?
Nastąpiło interesujące rozstrzygnięcie. Obie kobiety mnie rzuciły.
Przykro mi, tato. Co się stało?
Choć obie twierdziły, że pasuje im nowy układ,
okazało się inaczej.
To zrozumiałe.
Co zrobisz?
Nie szkodzi. Zaadoptowałem nowego kolegę.
Chodź tu. Do nogi.
Chodź.
Masz psa?
- Tak. - Jak się wabi?
Coco.
Czy nie tak wabił się pies Ellen?
Tak.
Nie możesz go tak nazwać.
Czemu nie?
W sumie racja. Cześć, Coco.
Coco to duży pies. Jezu.
Coco, to jest Brian.
A więc...
wszystko sobie przemyślałem.
Prowadzenie Starcia babeczek to świetna fucha.
Ale bądźmy szczerzy.
Nie będę szczęśliwy, robiąc to przez siedem sezonów.
To dużo. Tyle samo trwała Rodzina Soprano.
Nie wiem, czy Starcie babeczek dorównuje Rodzinie Soprano.
Nie chcę być dłużej prowadzącym.
Ale mam propozycję.
Odrzuciłeś mój pomysł na program, bo jestem nową twarzą.
Rozumiem to.
Ale...
może zrobimy to razem?
Ludzie cię znają i uwielbiają.
Chcieliby oglądać twoje podróże.
Zastanów się. Będziemy razem podróżować, jeść,
uczyć się o kulturze.
Możemy go nazwać GP.
Gastroprzyjaciele.
Gastroprzyjaciele?
Gastroprzyjaciele.
Gastroprzyjaciele?
Gastroprzyjaciele.
- Podoba mi się! - Serio?
Podoba mi się. Zarąbiste!
Szukałem pretekstu, by ruszyć w drogę,
a to jest coś świeżego. Podoba mi się. Spójrzcie tylko.
Facet wchodzi do mojego biura, wykłada jaja na mój stół.
Wychodzi, po czym wraca, zdejmuje portki i rozlewa swój geniusz dookoła.
- Te metafory robią się obrzydliwe. - Ty i ja, Gastroprzyjaciele.
Zróbmy to!
Ciao, Francesco! Jak się masz?
Bardzo dobrze. A ty?
Mam szalone wieści.
Nagrywamy program z Szefem Jeffem. Będziemy podróżować i jeść.
- Skończyłem ze Starciem babeczek! - Świetnie. Cieszę się.
Jak leci?
Też mam niesamowite nowiny.
Zaręczyłam się.
Zaręczyłam się! To wspaniałe. Jestem taka szczęśliwa.
Cieszę się.
Dziękuję.
Nie wiem, kiedy ani gdzie to się stanie, ale chyba niedługo.
Mam nadzieję.
To naprawdę świetnie.
Napisy: Gabriela Deryło